Pera Ossenpeer

Torna all'archivio >

Ossenpeer, Pomppeer

In La Oxenpear cresce su un albero di grandi dimensioni che si trova principalmente nell’Achterhoek, nella parte orientale e meridionale della provincia orientale di Gelderland, ai confini con la Westfalia (Germania), dove viene chiamato Wesphälische Glockenbirne. La pera ha medie dimensioni, forma piccola, conica e allungata e colore verde tendente al giallo, con una buccia a macchie. La sua polpa è dura, granulosa e bianca, tendente al rosso durante la cottura. Il frutto matura dalla fine di agosto alla fine di settembre: è solitamente cucinato o prevalentemente consumato come pera essiccata per l’inverno. La pera non si conserva a lungo, ma si presta bene all’essiccazione. Una volta essiccata, si conserva bene e mantiene un sapore intenso. Rimane dolce anche dopo due anni di conservazione.

La Oxenpear è un’antica varietà di pera, molto probabilmente originaria della Germania (dalle aree della Westfalia, Hannover, Hildesheim e Göttingen). Un albero può raggiungere 120 anni, come documentato in Olanda. La pera si trova nella regione orientale dell’Olanda, nelle zone dell’Achterhoek. È chiamata localmente Pomppeer in alcune zone della regione.

Sono rimasti pochi alberi in Olanda orientale, ma alcune ricerche hanno trovato alcuni alberi della Terra di Heusden e presso Altena, nella parte occidentale del paese, dove l’albero viene chiamato Spekpeer. Inoltre, alcuni vivai commerciali vendono alberi di questa varietà al pubblico e alcuni ristoranti usano i frutti nei piatti. Tuttavia, un calo generale di interesse nei frutti regionali ha significato che questa varietà andasse quasi perduta. Le pere essiccate sono meno comuni e la perdita delle conoscenze su come usare il frutto fa sì che non venga più utilizzato.

  • Hai imparato qualcosa di nuovo da questa pagina?
    Did you learn something new from this page?

  • YesNo
Torna all'archivio >
De Ossenpeer of Juttenpeer is een smakelijke stoofpeer die ook heel geschikt is om te drogen. Dit laatste werd vroeger gedaan om ook in de winter fruit beschikbaar te hebben. Het is een tamelijk grote, spitse, lang gesteelde, hardgroene, later geel verkleurende peer met roestige verkleuringen. Het vruchtvlees is hard, korrelig en wit, maar wordt bij stoven rood. Gedroogd blijft het lang een heel smakelijk stukje fruit. Na 2 jaar nog volop perengeur en zeer smakelijk herkenbaar peer en opvallend zoet. Rijp eind augustus tot eind september.

De vrucht groeit aan een majestueuze grote boom, die nogal eens voorkomt in bongerds in het oosten van Nederland en m.n. in Zuid en Oost Achterhoek. Wordt in Duitsland, met name net over de grens, Westfälischer Glockenbirne genoemd. Waarschijnlijk de oudste Juttepeer in Nederland staat in het Haagse Heilige Geest Hofje. Hij werd geplant in 1646. Het Haagse Slow Food convivium De Perelaar is naar deze juttepeer vernoemd.

Hoogstwaarschijnlijk is dit een oud perenras ooit afkomstig uit Duitsland (Westfalen, Hannover, Hildesheim en Göttingen). De ossenpeer komt in Oost Nederland voor en met name in zuid en oost Achterhoek. Soms wordt de naam Pomppeer gebruikt. Het ras is niet officieel beschreven. Volgens bronnen op internet ontdekt in 1598, maar dit is niet zeker.
Synoniemen: Juttenpeer, Pfundbirne, Kuhfuss, Westfälische Glockenbirne, Herrenbirne, Weddelbirne.

Kuhfuss en Westfälische Glockenbirne zijn beschreven in het boek Verzeignis der Apfel- und Birnensorten (1986) van auteur Willie Votteler.
Enkele bomen staan verspreid door de Achterhoek. Echter Achterhoeks pomoloog Hennie Rossel heeft de boom ook aangetroffen in Land van Heusden en Altena en daar werd de boom spekpeer genoemd. De interesse voor deze soort is weer gewekt door de publicatie in het Smaakboek Achterhoeks Fruit.
Reden verdwijning net als bij alle andere hoogstamfruitsoorten. Hier geldt specifiek dat de techniek van drogen niet meer toegepast werd en daardoor de waardering voor dit peren ras bijna vergeten was. Ossenpeer en het drogen ervan is (her)ontdekt op boerderij Nelles, na raadpleging van de bewoners die op leeftijd zijn. Daar staat nog een oude boom van ongeveer 120 jaar oud.

De productie en beschikbaarheid is nog beperkt. Opname in de Ark van de Smaak en het benutten van het netwerk van Slow Food Achterhoek legt een basis voor het behoud van deze perenboom. Niet alleen qua smaak van belang, maar ook landschappelijk. Het is een forse boom, of beter gezegd ‘een majestueuze grote boom’ volgens Johan Hengeveld.

In 1616 werd in Den Haag Het Heilige Geest Hofje gebouwd voor alleenstaande vrouwen. De vrouwen werkten veelal rijke families en deden daar ook de was voor. Op het binnenterrein werd de was gedroogd op het gras (bleek) In 1646 werd een Juttepeer geplant, van de peren werd gelei gemaakt. De Juttepeer staat nog steeds in het hofje en heeft inmiddels verschillende "dochters". Het hofje is jaarlijks een aantal dagen te bezichtigen oa op monumentendag.

Territorio

NazioneOlanda
Regione

Gelderland

Altre informazioni

Categorie

Frutta fresca, secca e derivati